تجزیه و تحلیل صحیح و شناسایی ویژگی‌های پارچه و به‌کارگیری مناسب آنها در طراحی لباس، دانش اساسی است که هر طراح به آن نیاز دارد. در غیر این صورت، شناسایی نادرست پارچه می تواند منجر به مشکلاتی در طراحی، تولید، پوشیدن یا شستشوی کل لباس شود. شناسایی پارچه شامل شناسایی مواد اولیه، مشخصات ظاهری و کیفیت ظاهری است. مشاهده و شناسایی پارچه ها نه تنها به بینایی بلکه به شنوایی، لمس و حتی بویایی نیاز دارد. به عنوان مثال، ادراک بصری شامل مشاهده درخشندگی پارچه، رنگرزی، زبری سطح و ویژگی های بافت، بافت و الیاف آن است. پارچه پنبه ای خالص معمولاً دارای درخشندگی مات، ظاهری کمتر تصفیه شده است و حتی ممکن است حاوی گره های پنبه ای یا ناخالصی باشد. ترکیبات پشم و پلی استر درخشندگی درخشان‌تری دارند، جلوه‌ای درخشان‌تر و بدنه کمی سفت‌تر و فاقد نرمی هستند که با افزایش محتوای پلی‌استر مشخص‌تر می‌شود. آنها فاقد حس نرم و لطیف هستند و ترد، صاف و حتی صاف هستند. درک لمسی به شخص اجازه می دهد تا نرمی، لطافت، بافت، کشسانی و درجه حرارت پارچه و الیاف را احساس کند. همچنین می توان از دست ها برای اندازه گیری استحکام و کشیدگی نخ ها در داخل الیاف استفاده کرد.
پارچه های مختلف دارای خواص مختلفی مانند قابلیت تنفس، جذب رطوبت و حفظ گرما هستند. به عنوان مثال، پارچه های پنبه ای تنفس و جذب رطوبت عالی را ارائه می دهند و راحتی و گرما را فراهم می کنند و آنها را برای لباس های کودکان ایده آل می کند. هنگام انتخاب پارچه، لازم است که قابلیت تنفس، حفظ گرما، جذب رطوبت و مقاومت الکتریسیته ساکن را در نظر بگیرید. علاوه بر این، برای تعیین اشکال و سبک های مناسب برای طرح های مختلف، باید عواملی مانند تردی، وزن، نرمی و پرده پارچه را در نظر گرفت.