ترکیب پارچه را می توان از طریق بازرسی بصری و لمس شناسایی کرد. الیاف طبیعی مانند پنبه نرم و دوستدار پوست{1}}، با احساس کمی خشن و درجه خاصی از کرکی هستند. کتانی نسبتا سفت و بسیار قابل تنفس است. ابریشم صاف، نرم و دارای درخشندگی طبیعی است. پشم کرکی، کشسان است و گرما را حفظ می کند. الیاف شیمیایی مانند پلی استر و نایلون احساس صاف، ترد یا خاصیت ارتجاعی دارند، اما تنفس نسبتاً ضعیفی دارند. با مشاهده درخشندگی، احساس و خاصیت ارتجاعی پارچه، می توان ترکیب الیاف آن را به طور اولیه مشخص کرد. ترکیب را می توان از طریق روش های آزمایش فیزیکی یا شیمیایی نیز شناسایی کرد. به عنوان مثال، معمولاً از روش سوزاندن استفاده می شود: مقدار کمی فیبر بردارید، آن را مشتعل کنید و سرعت سوختن، دود، بو و شکل خاکستر را مشاهده کنید. پنبه و کتان به سرعت می سوزند و خاکستر پودری با بوی سوختگی باقی می گذارند. ابریشم و پشم به آرامی می سوزند و خاکستر سخت با بویی شبیه موهای سوخته باقی می ماند. پلی استر، نایلون و سایر الیاف شیمیایی هنگام سوختن قطرات مذاب تولید می کنند و بوی تند دارند. مشاهده میکروسکوپی ساختار سطح الیاف یا حل کردن الیاف خاص در حلال ها نیز می تواند برای شناسایی استفاده شود.
برای شناسایی صنعتی و آزمایشگاهی می توان از روش های آنالیز ابزاری نیز استفاده کرد. روشهایی مانند طیفسنجی فروسرخ تبدیل فوریه (FTIR)، کالریسنجی اسکن تفاضلی (DSC)، یا پراش اشعه ایکس میتوانند ترکیب شیمیایی الیاف را به دقت شناسایی کنند. روشهای آزمایش مدرن میتوانند به سرعت و با دقت بین الیاف طبیعی، الیاف شیمیایی و پارچههای ترکیبی تمایز قائل شوند و مبنایی مطمئن برای تولید نساجی، بازرسی کیفیت و نظارت بر بازار فراهم کنند.